Να ζεις, να μαθαίνεις και να αγαπάς

by Nikos K
Να ζεις, να μαθαίνεις και να αγαπάς

“Μια μέρα, ένιωσα την ανάγκη να πω καλημέρα σ’ έναν άγνωστο περαστικό. Έτσι τον πλησίασα και του είπα:

Καλημέρα.

Αυτός με κοίταξε καχύποπτα και μου απάντησε:

Σας γνωρίζω κύριε; Και χωρίς άλλη κουβέντα γύρισε και έφυγε.

Την άλλη μέρα τον συνάντησα πάλι και αυτή τη φορά τον πλησίασα και του είπα:

Καλημέρα, θυμάστε γνωριστήκαμε χθες και είναι πολύ όμορφα τώρα. που μπορούμε να μιλήσουμε”.

Είναι αυτή η ανάγκη να επικοινωνήσεις, να αλληλεπιδράσεις, που γεννιέται όταν βαδίζεις το δρόμο σου. Νιώθεις γεμάτος και είναι για σένα ζωτικής σημασίας να το κάνεις. Αυτό φαίνεται όχι μόνο επειδή πλησιάζεις με θάρρος, ευγένεια και εμπιστοσύνη τους άλλους αλλά και σε κάθε σου κίνηση, σε κάθε σου στάση, σε κάθε μορφασμό.

“Καθόμουν σ’ ένα πάρκο κάποτε όταν με πλησίασε ένας άγνωστος και καθίζοντας δίπλα μου άρχισε να μου μιλάει για τα προβλήματά του. Εγώ δε μίλαγα ενώ αυτός δε σταμάτησε για αρκετή ώρα.

Όταν τελείωσε μου είπε: Ευχαριστώ για τη βοήθεια σας, και έφυγε. Εγώ δεν είχα κάνει τίποτα παραπάνω από το να τον ακούσω. Τον ένιωσα όμως βαθιά μέσα μου, επέδρασε πάνω μου και φαίνεται ότι το ίδιο έκανα κι εγώ γι’ αυτόν”.

Να ζεις να μαθαίνεις και ν’ αγαπάς (Λέο Μπουσκάλια)

Σχετικά άρθρα